محمود گبرلو مجری سابق برنامه «هفت» که پس از رفتن «فریدون جیرانی» فرمان این برنامه پرمخاطب را در دست گرفت، در گفتگویی با خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ از فعالیت این روزهای خود گفت: من این روزها بیشتر در حال تماشای فیلم هستم، چون احساس می کنم که تماشای فیلم چیزهای زیادی به من می آموزه، من در درون فیلم هم رمان میبینم هم خبر می بینم، هم تکنیک سینمایی را بهتر یاد میگیریم.
وی افزود: ما سینمایی ها با کمبود کتب سینمایی روبرو هستیم، یعنی کتاب در حوزه سینما بسیار کمیاب هستند و نمی توانیم اطلاعات خود را از آنها جستجو کنیم. ولی از طرفی دیگر، با تماشای یک فیلم و یا مجموعه آثار یک سینماگر هم میتوانیم به افکار و اندیشه های آن پی ببریم، هم میتوانیم تکنیک های جدید سینمایی را بدست بیاوریم. الان در دنیا هم دانشکده های سینمایی خیلی پاسخگوی دانشجویان نیست. الان workshapها و کارگاه های آموزشی است که میتواند جواب دهد.
مجری سایق برنامه «هفت» ادامه داد: شما اگر دقت کنید در مسیر سینمای ایران، سینماگران جوان منتظر فارغ التحصیلی نیستند تا بعدا فیلم ساز شوند، شش ماه تکنیک فیلم سازی را می آموزند و بعد می آیند و یک فیلم تکنیکی قوی می سازند، نمونه آن کارگردان «ابد و یک روز» است که خیلی سریع فن فیلم سازی را آموخت.
گبرلو در ادامه با اشاره به دانشکده های سینمایی کشور گفت: معضلی که پس از انقلاب داشتیم و داریم، معضل سیستم های آموزشی است، در سیستم سینمایی ما دانشکده های سینمایی هیچگاه نتوانستند، در روند فکری و پرورش یک جریان فیلم سازی موثر باشند. من نمی گویم پرورش یک فیلم ساز، چون یک فیلم ساز از طریق دانشکده پرورش پیدا نمی کند. ولی سیستم های آموزشی ما حدود 20 درصد ماثر هستند در پرورش جریان فیلم سازی در کشور. نگاه کنید هر فیلم سازی در دانشکده فیلم سازی آموخته، و در داخل دانشکده فیلم ساخته و خوب بوده است. اما وقتی از دانشکده بیرون آمد یک دنیای دیگر را بوجود آورده است، که اصلا ربطی به دوره های آموزشی ندارد. همین معضل هایی است که ما پس از انقلاب در جریان سینمایی داریم. که معتقد هستم دانشکده های ما با اندیشه های نوین سینمای انقلاب اسلامی آشنا نیستند.
وی تصریح کرد: مثلا شهید آوینی از جمله کسانی بود که میتوانست در این حوزه تئوری هایی داشته باشد، اما اینکه چقدر اساتید بتواند این تئوری ها را منتقل کنند، در آن ضعف جدی وجود دارد.
گبرلو در ادامه این گفتگو به حاشیه های «هفت» اشاره کرد و گفت: برنامه «هفت» فعلی به نفع سینمای ما نیست، البته آقای افخمی یک فیلم ساز خوبی است، و ای کاش فیلم ساز خوبی هم بماند.
وی در پاسخی درباره اینکه در کدام یک از دوره های برنامه هفت، مهندسی فرهنگی در آن بیشتر دیده شده است، گفت: فکر کنم، هفت خودم بهترین هفتی بود که بر اساس مهندسی فرهنگی نظام جمهوری اسلامی تبیین شده بود، و بروی آنتن رفت. و بعدها حقایق آن روشن می شود، به این دلیل که زمان آقای جیرانی من از خیلی از کارشناسان پرسیدم که مهندسی برنامه هفت چه است؟، که کسی به این سوال من پاسخ نداد، در زمان خودم بر اساس اندیشه های مقام معظم رهبری و حضرت امام(ره) آمدم و یک مهندسی برای برنامه «هفت» طراحی کردم، به صورت یک منشور و جزوه ای که من آن را منشور «هفت» نام گذاری کردم؛ و آن را ارئه دادم به مسئولین تلویزیون، که در همان موقع آقای دکتر دارابی، روی آن نوشته بودند که ای کاش همه برنامه های تلویزیون چنین منشوری داشت.
این منتقد سینمایی ادامه داد: من بر اساس آن منشور برنامه را جلو بردم، و سعی کردم یک تصویر درست از سینمای انقلاب اسلامی به مردم ارائه دهم، به همین دلیل شما میبیند در برنامه، آقای پناهیان که به عنوان یک لیدر مذهبی است در کشور در برنامه سینمایی حضور پیدا می کند، و مسعود کیمیایی نیز که در سینما در نظام جمهوری اسلامی است دیدگاه های سیاسی خودش را می آید و بیان می کند.
گبرو درباره فیلم های که این روزها در حال اکران است، نیز گفت: در فیلم هایی که در حال اکران است، سیانور را خیلی دوست دارم، سیانور به دلیل اینکه فرم محتوا درست و محکمی دارد، و خوب می تواند حرف هایی که بر ای نسل ما مهم بوده به مخاطبین منتقل کند. ما نیاز داریم به این نوع فیلم ها که تاریخ کشور در سینما ثبت شود. و نسل های بعد بتوانند جریان هایی مخرب را بشناسند، این فیلمی مثل سیانور می تواند راهگشای خوبی برای انها باشد. ای کاش سیانور سریال می شد که این قصه شریف واقفی ادامه پیدا می کرد، تا بعد می دیدیم این گروه ها چه بلایی سر مردم آوردند.
مجری برنامه هفت در ادامه با اشاره به اکران تعدادی از فیلم ها در دانشگاه ها نیز گفت: کلا سینما در جهان در ی برهه خاص قرار گرفته است، آن هم واقعیت این است که مردم خیلی سعی نمی کنند به سینما نزدیک شوند، و آن به دلیل مشکلات برای تماشای یک فیلم در سالن تماشای سینما. و ما باید از این مسئله پیشگیری کنیم، و همین مسئله خوب است که ما بیاییم همه را وادار کنیم در داخل سالن های سینما فیلم ببینند، فیلم را مجامع فرهنگی ببریم، که دانشگاه ها یکی از این جاها است. البته اینکه چه فیلمی و به سود چه جریانی فیلم نمایش داده می شود، بحث و انتقاد دارم.
وی در پاپان نیز با اشاره نقش رسانه در زندگی مردم گفت: ما باید یک تعریفی از رسانه در شرایط امروزی داشته باشیم، که اگر به شکل سنتی و قدیمی خودش باشد که این رسانه شکست خورده است، یعنی رسانه به آن شکل برای مردم جهت دهی دهد. که به خصوص این مسئله را در سینما داریم میبینیم، که رسانه در سینما نقش آفرین نیست. اما فضای مجازی خیلی تاثیر گذارتر از رسانه های رسمی در کشور هستند. این فضای مجازی دارند اندیشه های مردم را سوق می دهند و اینجا است که مردم تصمیم می گیرند، و آفت آن این است که اکثر خبرها بر اساس دروغ و شایعه است. که گاهی باعث تحریم مردم این اخبار می شود. و این مسئله تفاوت رسانه ها با این شبکه ها است، چون رسانه های رسمی در درون خودشان ی تعهدی دارند، که خبر دروغی را نگویند.
گبرلو در ادامه و در پاسخ به این سوال که چرا اعتماد مردم به رسانه های رسمی کمتر شده است، گفت: دلیل آن است که رسانه های رسمی به طور واقعی خبر رو درج نمی کنند، یک واقعیتی الان است که اخباری که در رسانه ها است بیشتر کپی برداری از همدیگر است، بدون هیچ تحلیلی و کشف واقعیت که متاسفانه الان رسانه های ما دنبال واقعیت خود خبر نیستند و بیشتر بدنبال انعکاس آن هستند. که به نظرم بزرگترین مشکل رسانه ها همین مسئله است.
